Skip Navigation Links

Historia

Historia poznańskiej szkoły elektrotechniki sięga 1929 roku, kiedy to Ministerstwo Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego uchwałą z 15 października zmieniło nazwę Państwowej Szkoły Budowy Maszyn na Państwową Wyższą Szkołę Budowy Maszyn i Elektrotechniki. Kierownikiem Wydziału Elektrycznego (1930-1937) został inż. Bazyli Iwaniuk-Kowalczuk, absolwent PW. Pierwsi absolwenci Szkoły uzyskali uzyskali dyplom technologa elektryka już w styczniu 1932 roku, choć przyjęci zostali bez podziału na Wydziały. Szkoła zlokalizowana była przy ulicy Kluczborskiej i Rynku Wildeckim, dzisiejszym Placu Marii Skłodowskiej-Curie. W 1939 roku, w budynkach PWSzBMiE rozpoczęła działalność niemiecka Staats Ingeniurschule. Bezpośrednio po zakończeniu wojny, już w lutym 1945 roku, rozpoczęły się starania o utworzenie akademickiej uczelni technicznej, a jesienią 1945 roku PWSzBMiE została przeorganizowana na Szkołę Inżynierską - trzyletnią wyższą uczelnie typu półakademickiego, z trzema wydziałami: mechanicznym, elektrycznym i budownictwa z oddziałem architektury. Zarządzenie Ministra Szkolnictwa Wyższego z 12. 08. 1952 roku zmieniło całkowicie strukturę organizacyjną Szkoły Inżynierskiej. W myśl tego zarządzenia miejsce dotychczasowych zakładów zajęły powołane katedry, a więc jednostki naukowo-dydaktyczne typowe dla szkół akademickich. Systematycznie rozwijała się kadra samodzielnych pracowników nauki. Aktem prawnym była uchwała Rady Ministrów z 3. 09. 1955, mocą której Szkoła Inżynierska została przekształcona na uczelnię akademicką - Politechnikę Poznańską. Rok akademicki 1955/56 był pierwszym rokiem akademickiej Uczelni technicznej Poznania i Wielkopolski. Wydziałów wówczas w Politechnice było cztery (obecnie siedem), a Wydział Elektryczny był jednym z nich. W jego skład wchodziło 10 katedr, oraz utworzony w grudniu 1967 roku Międzywydziałowy Instytut Nowych Źródeł Energii. 
W roku 1970 w związku z wprowadzeniem struktury instytutowej, w Uczelni zaszły poważne zmiany. W miejsce katedr utworzono Instytuty.
Instytut Elektrotechniki Przemysłowej z chwilą utworzenia 1. 09. 1970, był jednym z trzech Instytutów wchodzących w skład Wydziału Elektrycznego (w 1974 roku powstał kolejny czwarty instytut - Instytut Elektroniki, obecnie Elektroniki i Telekomunikacji). IEP powstał w wyniku połączenia pięciu jednostek organizacyjnych:

  • Katedry Podstaw Elektrotechniki,

  • Katedry Elektryfikacji Rolnictwa,

  • Katedry Maszyn Elektrycznych,

  • Katedry Napędów Elektrycznych,

  • Zakładu Techniki Świetlnej i Instalacji Elektrycznych, wchodzącego uprzednio w skład Katedry Urządzeń Elektrycznych i Wysokich Napięć. 


Pierwszym dyrektorem Instytutu Elektrotechniki Przemysłowej został były kierownik Zakładu Techniki Świetlnej - prof. dr hab. inż. Mieczysław Banach (1970-1981). W latach 1981-1991 funkcję dyrektora pełnił prof. dr hab. inż. Zbigniew Stein, w latach 1991 - 2002 funkcję tą sprawował prof. dr hab. inż. Ryszard Nawrowski, a w latach 2002-2008 dr hab. inż. Konrad Skowronek, prof. PP.

Obecnie funkcję dyrektora Instytutu Elektrotechniki i Elektroniki Przemysłowej ponownie pełni prof. dr hab. inż. Ryszard Nawrowski.

W skład Instytutu wchodzą cztery zakłady:

  1. Zakład Elekterotechniki Teoretycznej i Stosowanej,

  2. Zakład Mechatroniki i Maszyn Elektrycznych,

  3. Zakład Energoelektroniki i Sterowania,

  4. Zakład Techniki Świetlnej i Elektrotermii,

  5. Zakład Metrologii i Optoelektroniki.

Instytut jest organizatorem wielu konferencji naukowych, w tym Sympozjum "Electromagnetic Phenomena in Nonlinear Circuits" oraz Konferencji nt. "Zastosowania Komputerów w Elektrotechnice".